Ταξιδιωτικές αναφορές των ταξιδιών στη Νίσυρο

Η φθινοπωρινή μας ομάδα αποτελούνταν τον Οκτώβριο από εμένα και ένα πολύ ευγενικό ζευγάρι από την Αγγλία, που ήταν ενθουσιώδεις ερασιτέχνες γεωλόγοι.
Στην Κω επισκεφθήκαμε τη χερσόνησο της Κεφάλου με τη πρωτοχριστιανική βασιλική και το νησάκι Άγιος Στέφανος. Αργότερα ανεβήκαμε στους θόλους λάβας, όπου ένα μικρό εκκλησάκι είναι χτισμένο πάνω σε αρχαία ερείπια.

Στη Νίσυρο μείναμε πάλι στο Μανδράκι και είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε με ηρεμία τη μεγάλη αρχαία ακρόπολη του Παλιόκαστρου.
Οι εκδρομές μας μάς οδήγησαν στον Εμπορειό, στα Πάλια και φυσικά στη Νικιά, απ’ όπου κατεβήκαμε στην Καλντέρα με τους κρατήρες Πολυβώτη και Στέφανο.

Μετά την αναχώρηση του ζευγαριού, έμεινα λίγο ακόμη και είχα την τύχη να ζήσω δραματικές καιρικές εναλλαγές και εκπληκτικές συνθήκες φωτισμού — ιδανικές για φωτογράφιση.

Κατά τη διάρκεια της πτήσης από την Αθήνα προς την Κω, είχαμε υπέροχη θέα προς τον Σαρωνικό κόλπο, το σύμπλεγμα της Μήλου, τη Νάξο και την Πάρο.
Κατά την προσγείωση κατάφερα να φωτογραφίσω τα νησιά Γυαλί και Νίσυρο.

Η χερσόνησος της Κεφάλου αποτελεί τμήμα ενός ηφαιστείου, το οποίο πριν από περίπου 160.000 χρόνια προκάλεσε μία από τις μεγαλύτερες εκρήξεις της Μεσογείου — ακόμη μεγαλύτερη από εκείνη της Σαντορίνης το 1627 π.Χ.
Η περιοχή χαρακτηρίζεται από παχιές στρώσεις ελαφρόπετρας (βίμσου) καθώς και από μεγάλους θόλους λάβας.
Υπάρχει επίσης ένας παλιός ηφαιστειακός αγωγός, που σχηματίζει σήμερα το νησάκι του Αγίου Στεφάνου.
Εκεί επισκεφθήκαμε μια πρωτοχριστιανική βασιλική και αρχαία κατάλοιπα πιο ψηλά στο βουνό, κοντά σε ένα παλιό εκκλησάκι.

Όποιος θέλει να νιώσει τα σημάδια της ενεργής ηφαιστειακής δραστηριότητας, μπορεί να επισκεφθεί τις θερμές πηγές των Θερμών.
Ωστόσο, το μέρος αυτό έχει πλέον γίνει τουριστικός προορισμός μαζών – όλοι θέλουν να κάνουν ένα μπάνιο στα ζεστά νερά. Δεν είναι και τόσο όμορφο πια…
Εμείς το είδαμε, και αυτό αρκεί προς το παρόν.

Αν υπήρχε στην Ελλάδα περισσότερο ενδιαφέρον για τα ιαματικά λουτρά, θα μπορούσε κανείς εδώ, με καλούς αρχιτέκτονες και λίγη φαντασία, να δημιουργήσει ένα υπέροχο θερμαλιστικό κέντρο.
Αλλά, όπως σχεδόν παντού στην Ελλάδα, τα αφήνουν όλα σε αξιοθρήνητη κατάσταση.
Δεν είναι «παραδοσιακό» — είναι μάλλον ντροπιαστικό.

Στην πρωτεύουσα της Κω περπατήσαμε στην αρχαία Αγορά, που αποτελούσε την αγορά της πόλης, φτάνοντας μέχρι τον πλάτανο του Ιπποκράτη, με το παλιό τζαμί και το ενετικό κάστρο.
Παντού υπήρχαν λείψανα της αρχαίας πόλης — κίονες, βάσεις επιγραφών και αρχιτεκτονικά μέλη, που ίσως ανήκαν σε ναούς. Όλα είχαν ανακυκλωθεί και επαναχρησιμοποιηθεί με την πάροδο των αιώνων.
Το βράδυ απολαύσαμε νόστιμες τοπικές σπεσιαλιτέ στην αγαπημένη μου ταβέρνα στην Παλιά Πόλη.

Μετά την άφιξή μας στο νησί Νίσυρο, κάναμε έναν περίπατο στον κεντρικό οικισμό Μανδράκι, που μας οδήγησε και πάλι στην αρχαία ακρόπολη Παλιόκαστρο.
Αργότερα επισκεφθήκαμε το ορεινό χωριό Εμπορειός και θαυμάσαμε τη φυσική σάουνα που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού.
Μέσα σε αυτόν τον μικρό χώρο μπορεί κανείς να μείνει μόνο για λίγο, γιατί η υγρασία και η θερμότητα είναι έντονες!
Ψηλότερα στο χωριό απολαμβάνει κανείς υπέροχη θέα προς τη λεκάνη της καλντέρας του ηφαιστείου της Νισύρου.

Η περιοχή με τους κρατήρες Στέφανο και Πολυβώτη αποτελεί φυσικά τον κύριο προορισμό όλων των γεωτουριστικών εκδρομών στη Νίσυρο.
Εδώ μπορεί κανείς, με προσοχή, να πλησιάσει τα θερμά ανοίγματα αερίων και να θαυμάσει τους μικρούς κρυστάλλους θείου.

Η καλύτερη επιλογή είναι να συνδυάσει κανείς την επίσκεψη αυτή με το Ηφαιστειολογικό Μουσείο στη Νικιά· έτσι κατανοεί καλύτερα τη φύση και τη λειτουργία του ηφαιστείου.
Ακριβώς δίπλα στον κρατήρα Στέφανο και στο μικρό αναψυκτήριο υπάρχουν μερικές γεωλογικές ενημερωτικές πινακίδες, που αξίζει να δει κανείς!

Το χωριό Νικιά αποτελεί εξαιρετικό σημείο εκκίνησης για την πεζοπορία μέσα στην καλντέρα.

Το Παλιόκαστρο, η αρχαία ακρόπολη της Νισύρου, αξίζει να το επισκεφθεί κανείς πολλές φορές, γιατί κάθε φορά ανακαλύπτει νέες λεπτομέρειες!
Εκεί, πάνω στο τείχος, υπάρχει μια αρχαία επιγραφή, η οποία καθόριζε σε ποια απόσταση έπρεπε να χτίζουν οι κάτοικοι τα σπίτια τους από το τείχος.

Το Αυλάκι ήταν επίσης προορισμός μας, γιατί εκεί βρίσκονται οι θερμότερες πηγές του νησιού και σπάνια ορυκτά.
Με λίγη τύχη βρήκαμε έναν πράσινο λίθο πυρόξενου, μέσα στον οποίο υπήρχαν κίτρινοι κρύσταλλοι γρανάτη.

Η αγαπημένη μου διαδρομή είναι μεν κοπιαστική και κατάλληλη μόνο για έμπειρους πεζοπόρους, αλλά ανταμείβει τον επισκέπτη με υπέροχες τοποθεσίες και μια μυστηριώδη κοιλάδα, που σε ορισμένους προκαλεί ακόμα και ανατριχίλα — σαν να επικρατεί εκεί μια αρχαία μαγεία.

Η κοιλάδα του Νυμφίου είναι σίγουρα τόπος ιερών εδώ και χιλιετίες. Ένα μινωικό κέρας ταύρου το θυμίζει, ενώ και το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη είναι χτισμένο με πολλά αρχαία υλικά.
Υπάρχει μάλιστα και ένα κρυμμένο σπηλαιώδες εκκλησάκι με έναν τεράστιο λίθινο στύλο στο κέντρο — πανάρχαια κατάλοιπα που θα άξιζαν να μελετηθούν επιστημονικά!

Από την κοιλάδα ανεβήκαμε μέχρι την κορυφή, όπου βρίσκεται ένα μικρό σπιτάκι και ένα εκκλησάκι μέσα σε κήπο με καστανιές και καρυδιές.
Πιο ψηλά φτάσαμε στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία, απ’ όπου απολαύσαμε πανοραμική θέα σε ολόκληρη την περιοχή.

Αν νοικιάσει κανείς αυτοκίνητο από τον Μάνο στο λιμάνι, έχει τη δυνατότητα να είναι πιο ευέλικτος και να κατεβαίνει πολλές φορές στην κοιλάδα του ηφαιστείου.
Κάθε φορά υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες φωτισμού για φωτογράφιση — και ποτέ δεν γίνεται βαρετό αυτό το μέρος.

Όταν οι επισκέπτες μου αναχώρησαν, ο καιρός άρχισε να χαλάει. Πυκνά σύννεφα δημιούργησαν εντυπωσιακές ατμοσφαιρικές συνθήκες φωτισμού, και έτσι φωτογράφιζα όλη την ημέρα.

Πήγα πρώτα στο Αυλάκι, γιατί υποψιαζόμουν ότι θα έβρισκα κι άλλα ορυκτά, και πράγματι είχα δίκιο!
Σε έναν τοίχο ανακάλυψα ξανά έναν πράσινο λίθο πυρόξενου με τη μεγαλύτερη ομάδα κρυστάλλων γρανάτη που είχα βρει ποτέ στη Νίσυρο!
Περπάτησα σε όλα τα χωράφια και βρήκα αρκετούς παρόμοιους λίθους, αν και οι περισσότεροι δεν είχαν κρυστάλλους γρανάτη.

Υπάρχουν επίσης μερικά αρχαία κατάλοιπα· ιδιαίτερα ενδιαφέρον ήταν ένα μικρό δωμάτιο με πανάρχαιους πήλινους σωλήνες, που χρησιμοποιούνταν ως κυψέλες μελισσιών.

Όταν ο καιρός έγινε ακόμη πιο δραματικός, επέστρεψα στον κρατήρα Στέφανο, όπου μέσα σε μία νύχτα είχε σχηματιστεί μια μικρή λίμνη.
Το φως γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακό — μια επιτυχημένη ημέρα για φωτογράφιση και αναζήτηση ορυκτών!

Όταν φωτογραφίζει κανείς με κακό καιρό, προκύπτουν εντυπωσιακά αποτελέσματα!