Ταξιδιωτικό ημερολόγιο στα Μέθανα – Μάρτιος 2019

Η άφιξή μας κύλησε πολύ ομαλά και από το αεροδρόμιο της Αθήνας φτάσαμε γρήγορα μέχρι τη διώρυγα της Κορίνθου. Εκεί κάναμε την πρώτη στάση για νόστιμα σουβλάκια, πριν συνεχίσουμε τη διαδρομή με πολλές στροφές κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Πελοποννήσου.

Λίγο αργότερα φτάσαμε στη διασταύρωση προς Επίδαυρο, Παλαιά Επίδαυρο και Γαλατά/Μέθανα. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για μια μικρή παύση – και τι καλύτερο από μια λιγότερο γνωστή αρχαιολογική θέση; Στην Παλαιά Επίδαυρο έχει ανασκαφεί το μικρό αρχαίο θέατρο της παλιάς λιμενικής πόλης της Επιδαύρου, ένα από τα πιο όμορφα αρχαία θέατρα της Ελλάδας. Στο τελευταίο φως της ημέρας προλάβαμε να βγάλουμε μερικές ακόμη φωτογραφίες.

Τα Μέθανα δεν ήταν πια μακριά· σε περίπου μισή ώρα φτάσαμε στη μικρή ηφαιστειακή χερσόνησο στα Μέθανα. Όπως πάντα, μας «καλωσόρισε» η ανάσα του Ήφαιστου με τις θειούχες αναθυμιάσεις από τα – δυστυχώς ακόμη κλειστά – ιαματικά λουτρά. Η μέρα έκλεισε ιδανικά με ένα νόστιμο βραδινό στο εστιατόριο Καπίλιο της Βασιλικής. Ένα πραγματικά καλό ξεκίνημα για το ταξίδι μας στα Μέθανα!

Καθώς ο καιρός ήταν ακόμη λίγο ψυχρός και αρκετά θυελλώδης, ξεκινήσαμε τις εκδρομές μας με μια επίσκεψη στο γραφικό νησί του Πόρου, που από τα Μέθανα απέχει περίπου μισή ώρα οδικώς. Η διαδρομή περνά μέσα από ανθισμένα τοπία, με υπέροχη θέα προς την ανατολική Πελοπόννησο. Η μετάβαση από τον Γαλατά στον Πόρο κοστίζει φέτος 1 € και διαρκεί περίπου 3 λεπτά. Τον Μάρτιο ο Πόρος είναι ακόμη ήσυχος, ωστόσο και αυτή τη φορά κατέφθασε πλοίο με περίπου 100 επισκέπτες. Πρώτος μας σταθμός ήταν το Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου, όπου εκτίθενται σημαντικά ευρήματα από τα Μέθανα, τον Πόρο και την Τροιζήνα, ανάμεσά τους και μέρος από τα περίπου 150 μυκηναϊκά πήλινα ειδώλια που βρέθηκαν στα Μέθανα. Μετά από έναν χαλαρό περίπατο στα γραφικά σοκάκια του νησιού, περάσαμε πάλι απέναντι στο ηπειρωτικό.

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς τον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Τροιζήνας, που θεωρείται – σύμφωνα με την παράδοση – η πατρίδα του μυθικού ήρωα Θησέα, ο οποίος σκότωσε τον Μινώταυρο στην Κρήτη. Επισκεφθήκαμε τα θεμέλια του Ασκληπιείου, του ιερού του Ιππόλυτου, καθώς και τα ερείπια της Επισκοπής. Στο τέλος της ημέρας μας έμεινε ακόμη χρόνος για μια μικρή περιπέτεια στη φύση: μια στάση στο φαράγγι «Διαβολογέφυρο», με τον καταρράκτη του και την πλούσια βλάστηση, που ολοκλήρωσε ιδανικά την εκδρομή μας από τα Μέθανα προς Πόρο και Τροιζήνα.

Στο οροπέδιο Θρόνη ξεκίνησε η ομορφότερη πεζοπορική μας διαδρομή. Πρώτη στάση ήταν ο αρχαίος πύργος, τον οποίο είχε ανασκάψει και περιγράψει ήδη από το 1912 ο Γερμανός φιλόλογος Michael Deffner. Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα, το οποίο εν τω μεταξύ έχει «εκσυγχρονιστεί» από τον ιερέα. Πλέον φωτίζεται και το βράδυ και μπορεί κανείς να διακρίνει την εκκλησία μέχρι και από την πόλη στα Μέθανα.

Στον δρόμο περάσαμε δίπλα από το αγρόκτημα της Ματίνας και του Βαγγέλη, όπου – για μια φορά – δεν μας υποδέχτηκαν τα σκυλιά… Σε μια στροφή εξήγησα στους συμμετέχοντες την παρουσία ηφαιστειακής ελαφρόπετρας στην περιοχή και έπειτα ανηφορίσαμε προς το οροπέδιο Λουτέσα, όπου βρήκαμε και φωτογραφίσαμε τις πρώτες ορχιδέες της άνοιξης. Το μονοπάτι συνέχισε ανηφορικά μέσα από μικρά δασάκια.

Ξαφνικά ακούστηκε ένας περίεργος θόρυβος μέσα στα χόρτα και νόμιζα πως κάπου κοντά κινούνταν μια μεγάλη χελώνα. Λάθος υποψία! Δεν ήμασταν οι μόνοι πεζοπόροι στην περιοχή· έτσι συναντήσαμε την Ούτσι και την Μπάρμπαρα, που με γνώριζαν εδώ και χρόνια από την ιστοσελίδα μου για τα Μέθανα, αλλά ποτέ δεν είχαμε βρεθεί από κοντά. Μια πραγματικά ευχάριστη έκπληξη! Είναι πάντα όμορφο να βλέπω ανθρώπους που ήρθαν στα Μέθανα επειδή ανακάλυψαν πρώτα την ιστοσελίδα μου.

Τις επόμενες ημέρες βλεπόμασταν τακτικά στη «στέκια» μας, την ταβέρνα Καπίλιο. Σε ένα οροπέδιο με αρχαία ερείπια άρχισα – όπως πάντα από περιέργεια – να γυρίζω πέτρες ανάποδα. Η ερπετολογική εκδρομή του Μαΐου 2016 με τον Benny Trapp μού άφησε έντονη εντύπωση, γιατί κάτω από τις πέτρες βρίσκει κανείς συχνά σκορπιούς, σαύρες ή φίδια. Και στάθηκα τυχερός: βρήκα ένα σπάνιο φίδι, το φίδι λεοπάρδαλης(Zamenis situla)!

Συνεχίσαμε την πεζοπορία μας και φτάσαμε και στην ηφαιστειακή λεκάνη του Σταυρολόνγκος, όπου η άνοιξη ήταν ακόμη στα πρώτα της στάδια. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η περιοχή σίγουρα θα ήταν καλυμμένη από ανθισμένα αγριολούλουδα. Η επιστροφή κύλησε γρήγορα και το βράδυ συναντηθήκαμε ξανά με τους δύο άλλους πεζοπόρους για να κλείσουμε μαζί μια ακόμη όμορφη μέρα πεζοπορίας στα Μέθανα.

Κοντά στο χωριό Καμένη Χώρα, στο βορειοδυτικό τμήμα της ηφαιστειακής χερσονήσου των Μεθάνων, το μονοπάτι ανηφορίζει μέσα από ένα μικρό πευκοδάσος. Σχεδόν στην αρχή της διαδρομής εντοπίσαμε τη μικρότερη ορχιδέα των Μεθάνων· ευτυχώς είχα μαζί μου ενδιάμεσους δακτυλίους για τους φακούς και μπόρεσα να τη φωτογραφίσω από πολύ κοντά. Με λίγες ακόμη στροφές το μονοπάτι μας οδήγησε ψηλότερα, στο παλιό κεντρικό τμήμα του κρατήρα, ανάμεσα σε τεράστιους ηφαιστειακούς ογκόλιθους – μια ατμόσφαιρα πραγματικά απερίγραπτη, ιδανική για όσους αγαπούν την ηφαιστειακή γεωλογία και τις αυθεντικές πεζοπορικές διαδρομές στα Μέθανα.

Επισκεφθήκαμε επίσης τη θερμική ρωγμή, μια εντυπωσιακή σχισμή που θυμίζει σπήλαιο. Δυστυχώς, κάποιοι «αλλεργικοί στη νοημοσύνη» είχαν φροντίσει να αφήσουν τα γκράφιτί τους στα τοιχώματα. Κι εκεί αναρωτιέται κανείς αν πρέπει πράγματι όλα τα ευαίσθητα ηφαιστειακά τοπία να είναι εύκολα προσβάσιμα σε όλους… Ο δήμος ονειρεύεται να «αναπτύξει» τον ηφαιστειακό χώρο – κι όλοι ξέρουμε τι μπορεί να σημαίνει αυτό: μπετόν, μαζικός τουρισμός και σκουπίδια, αντί για ήπια, βιώσιμη πεζοπορική εξερεύνηση της φύσης.

Μετά την κατάβαση απολαύσαμε το μεσημεριανό μας στο λιμάνι του Βαθύ, στην ταβέρνα της Σούλας, δίπλα στη θάλασσα. Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την αρχαία ακρόπολη Παλαιόκαστρο, έναν ακόμη σημαντικό αρχαιολογικό χώρο της Τροιζηνίας, που συμπληρώνει ιδανικά μια ολοήμερη πεζοπορική εξόρμηση στα ηφαιστειακά Μέθανα.

Η πεζοπορία μας ξεκίνησε δίπλα σε μια πανάρχαια στέρνα με πρωτοχριστιανικά σύμβολα, λαξευμένη πάνω σε βράχο. Η στέρνα αυτή πρέπει να έχει τουλάχιστον χίλια χρόνια ιστορίας και δίπλα της διακρίνεται ακόμη το πατητήρι, όπου παλιότερα πίεζαν τα σταφύλια για το κρασί. Από εκεί συνεχίσαμε ανατολικά, περνώντας ανάμεσα από χωράφια και χαμηλούς αγρούς.

Φέτος άνθιζαν τόσες πολλές ανεμώνες, όσο δεν είχα ξαναδεί στα Μέθανα σε περισσότερα από 32 χρόνια περιηγήσεων. Σε αποχρώσεις από λευκό και ροζ μέχρι βαθύ κόκκινο, τα άνθη φώτιζαν ολόκληρη την κοιλάδα – ένα αληθινό χαλί άγριας ανοιξιάτικης φύσης. Βρήκαμε επίσης δύο είδη ορχιδέας, που έκαναν τη διαδρομή ακόμα πιο εντυπωσιακή για όσους αγαπούν την πεζοπορία και τη φωτογράφιση λουλουδιών στα Μέθανα.

Αργότερα κάναμε στάση στην ταβέρνα Las Olas της Ισπανίδας Μαρίας, όπου απολαύσαμε την πεντανόστιμη παέλια της – ένα ιδανικό, γευστικό φινάλε για μια ανοιξιάτικη πεζοπορική μέρα στη φύση των Μεθάνων.

Αν και τα Μέθανα παραμένουν σχετικά άγνωστα στο ευρύ κοινό, η χερσόνησος είναι πλέον αρκετά γνωστή στους αρχαιολόγους, από τότε που η Ελένη Κωνστολάκη-Γιαννοπούλου ανέσκαψε το 1990 έναν οικισμό της περιόδου περίπου 1400–1200 π.Χ. Επισκεφθήκαμε τον χώρο των ανασκαφών, καθώς είχαμε ήδη δει μέρος των ευρημάτων στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου. Σώζονται μερικά θεμέλια κτηρίων, που απαιτούν αρκετή φαντασία για να μπορέσει κανείς να φανταστεί, για παράδειγμα, έναν από τους αρχαιότερους ναούς της περιοχής.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο όμως δεν ήταν τα προϊστορικά κατάλοιπα, αλλά το λιβάδι με τις αμέτρητες ορχιδέες του είδους Zungenstendel (Serapias bergonii), που είχαν πλημμυρίσει τον χώρο.

Στη συνέχεια κατηφορίσαμε προς έναν μικρό όρμο, όπου στη ρωμαϊκή εποχή είχε κατασκευαστεί λουτρό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει μια μοφέτα, από την οποία αναδύονται μεγάλες ποσότητες ηφαιστειακού διοξειδίου του άνθρακα. Παντού μυρίζει θειάφι, που βάφει με έντονο κίτρινο χρώμα τους βράχους – ένα ακόμη ζωντανό σημάδι ότι η ηφαιστειακή δραστηριότητα στα Μέθανα βρίσκεται απλώς σε φάση ηρεμίας.